یک سال دوندگی و یک سال زندگی و یک سال خاطرات تلخ و شیرین،فردا ساعت 9:15 دقیقه صبح به پایان میرسد و سالی جدید برای ما آغاز میگردد،سالی که امیدوارم سالی پربرکت و زیبا برای همه ایرانیان سراسر جهان باشد!!!
امشب...آخرین شبی از سال 1386 است که من پشت رایانه خویش نشسته ام و این وبلاگ را بروز میکنم...تقریبا سه سال میشود که این وبلاگ را در بلاگفا درست کرده ام،وبلاگی که اولش متعلق به دانیال بود و قرار بود وقتی افسرده است بیاید در این وبلاگ پست بزند،نامش را هم برای همین اهریمن انتخاب کرد که فضایی مخوف و سیاه داشته باشد،بعد دید تنبلتر از این حرفهاست و وبلاگش را داد به مریم که پستهای جینگولی عقشولانه بزند ملت حالش را ببرند ولی مریم هم چندان وقتی نداشت جز اینکه در مورد سرایدار برجشان بنویسد!!!
بعد از اینکه وبلاگ "تیمارستان مرکزی چالوس" که داستانهای من و سه همخانه خیالی منرا بیان میکرد بناگاه پاک شد از صفحه روزگار و همین پاکیده شدن یک دوست برای من به ارمغان آورد،مریم پیشنهاد داد قبل از اینکه نازنین اقدام به ربودن وبلاگ کند آنرا بمن بدهند و من هم تصمیم گرفتم سیاسی بنویسم...خیر ارواح خاک ماهی گلی هایم یکی دو پست اول را سعی کردم سیاسی بنویسم...نتیجه چیز چرتی از آب درآمد پس تصمیم گرفتم وبلاگم را به روزنگارم مبدل کنم...حوادثی را که برایم رخ میداد با عکس و بدون عکس مینوشتم...البته خیلی آن اوایل بدبختی داشتیم چون برادران مقیم چالوس روزنگار را با پدیده ای بنام "بیا با من دوست شو" اشتباه گرفته بودند و همین باعث شد ما یکی دو تا خط موبایل عوض کنیم!!!
البته همین وبلاگ هم دردسر برایمان درست کرد و هم نعمت بود...تعدادی از دوستان قدیمی دوران دبیرستان و دبستانمان را از همین طریق بازیابی کردیم و البته یکی از دوستانمان را که شنیده بودیم به مملکت خارج نقل مکان کرده را نیز دوباره یافتیم و عجیب اینکه من نمیدانستم شیراز جزو ممالک خارجه محسوب میشود!!!

سال نو را به همه دوستانی که از همان ابتدا با من بودند و یا در اواسط راه بمن ملحق شدند تبریک میگویم!!!
سال نو را به تمام اساتید عزیز زمین شناسی دانشگاه چالوس،دکتر کریمی،دکتر عاقلی و بقیه بروبچس زمین شناسی چالوس،بروبچس صمیمی معدن که گه گاه سری به وبلاگمان میزنند،دوستان قدیمی که سراغمان را نمیگیرند،مریم (...)،دانیال (***********)،نازنین که هیچ فحشی گویای حال وی نیست،بچه های مجله گل آقا و بقیه عزیزان تبریک و تهنیت عرض میکنم و همینجا اعلام میدارم هرکس نظر ندهد عین این یکی دو پست قبلی به بیماری وحشتناک حصبه سیب زمینی که دکتر کریمی بدان مبتلا است مبتلا خواهد شد!!!

به لطف بازتابهای زیبا جادار مطمئن شبکه دوست داشتنی صدا و سیما،امسال هرکس سیگارت هم میزد رنگ چهره والدینش اندکی متمایل به رنگ دود گوگرد نارنجکهای ترکش دار میشد!!!

ما را امسال اجازه ندادند برویم انقلاب اقدام به خریداری مواد منفجره سبکی همچون ترقه و نارنجک عادی بنمائیم،همچنین به هیچ عنوان اجازه ندادند با نازنین هم بیرون برویم،همچنین حتی اجازه ندادند یک زنگی به وی بزنیم زیرا به خوبی و خوشی مطلع بودند که خواهر نازنین در تهیه و اقدام به انفجار مواد مینفجره بسیار مهارت دارد زیرا سالهاست!!!
البته برخی عزیزان یک چیزهایی میزنند در خیابان که انسان آدمی وقتی جای موجود منفجر شده را مشاهده میکند بی اختیار به یاد بمبهای خوشه ای زمان جنگ می افتد بدلیلی نامعلوم...همچنین امسال برادران نیروی انتظامی با بیل اقدام به خاموش کردن آتشهای خیابانی کردند و خیلی جوانان را ارشاد کردند که ترقه بازی زشت است و بد است و برای همین در کوچه ما دعوا شد!!!
خلاصه اینکه امسال چهارشنبه سوری چندان حال نداد...ما هرسال از دیدن انداخته شدن نارنجک در آتش بشدت لذت معنوی دنیوی اخروی میبردیم شدید ولی امسال خطرناکترین چیزی که دیدیم یک عدد ترقه بود که با صدای "تپ" ترکید!!!
تلفن خانه ما قرار است بزودی قطع گردد،ما شاید نیائیم چون شرکت مخابرات تا روز ۳ تعطیل است... دوستان و عزیزان سال نوی همه را پیشاپیش متبرک شده امیدواریم سالی سرشار از سلامتی و اینها داشته باشید!!!

امروز روزی بود که من از صبح از شدت خوشحالی همانند فنری که با چکش توی سرش کوبیده باشند بالا پائین میپریدم...حالا الان به اذهان عمومی خطور میکند که مثال قحطی بود؟راستش کار ما امروز از اسپند روی آتش گذشته بود!!!


عکسی که در بالا مشاهده میکنید،عکس سفره هفت سینی ات که به کمک بچه های مجله چیده شد و البته من در لحظات آخریه رسیدم ولی نقشی بسیار فعال در چیدن شیرینی های خوشمزه مربایی ایفا نمودم!!!


امسال سال موش است،سنگ پا سنگی است که در اطراف یک عدد قله آتشفشانی بوجود میاید و این سنگ روی آب می ایستد...امروز سنگ پا در مجله ما به سلامتی نقش یک موش را ایفا کرد تا هم به سال موش احترام بگذارد و هم به من که زمین شناس بودم!!!


نمایی بسیار هنری از مهمانان!!!

امروز صبح،طوفانی موسوم به صفدر که میتوان وی را کفتر نیز نامید در تهران وزیدن گرفت!!!
بر اثر این وزش دمای هوای تهران بطور محسوسی کاهش یافت و ملتی که لباس گرم نپوشیده بودند و ژیگول کرده بودند در برابر ما مجهزین به لباس گرم ضایع شدند...همچنین یکی از پلهای هوایی واقع در خیابان آزادی سر استاد معین دچار سقف کندیدنی شد که این حرکت وحشتناک باعث بروز ترافیکی این چنینی در خیابان شد،علت ترافیک این بود که عقل هیچکس نمیرسید برود وسط خیابان صفحه آبی افتاده را بردارد بندازد یک گوشه ای!!!
همچنین ملت شهیدپرور تهران امروز در میان باد و باران در خیابان ولیعصر بطور وحشتناکی مشغول خرید کردن بودند و خواهران و برادران گشت ارشاد اینقدر ذوق کرده بودند که این همه آدم دیده بودند به کسی گیر نمیدادند!!!
هم اکنون طوفان صفدر بصورت خستگی ناپذیری میوزد و هوا سرد است،امروز به گزارش یکی از اعضای سابق شتوح که اتفاقی شماره ما را یافته بود-این اتفاق نامش نازنین است و بزودی مرحوم میشود-کولرهای مترو امروز بصورت فداکارانه ای ویروس سرماخوردگی را در بین مسافران پخش مینموده است!!!

امروز روز حضور تجلی ملی در سطح جامعه بود...امروز روزی بود که همه بصورت خفنی رفتند رای دادند...امروز روزی بود که ما بصورت خانوادگی رفتیم رای دادیم و امروز روزی بود که من در عشق اسلحه اون آقاهه که جلوی مدرسه ایستاده بود غوطه ور شدم ولی وی که یک (...) بود سلاحش را تسلیم من ننمود!!!
امروز ما رفتیم رای بدهیم بعد یادمان آمد نه یک کاندیدا میشناسیم نه یک کاندیدا...پس همینجوری عین اساگیل به لیست کاندیداها خیره شدیم...بعد اسامی آشنایی یافته بدانها رای دادیم،مردم مطلح باشید دکتر کریمی بصورت ناشناس و در حد سه چهار نفر در انتخابات شرکت کرده و ما به آنها بصورت کلی رای دادیم...دکتر دوست داریم!!!
ما را عصب سیاتیک گرفته ولمان نمیکند...ما برویم رو به قبله دراز بکشیم شاید بیخیال شد!!!

این درخت فوق العاده زیبایی که در تصویر میبینید که شکوفه داده است درست در پارکی سر خیابان ما واقع شده است،این احتمالا یک درخت سیب است چون عطر شکوفه هایش واقعا آدم را مدهوش میکرد!!!
امروز ما دوباره به تحریریه رفتیم تا باقی کارهای باقیمانده را انجام بدهیم،روز یکشنبه نیز دوباره به تحریریه خواهیم رفت تا حالش را ببریم!!!
امروز برای اینکه آخرین شب جمعه سال را در کنار پدربزرگمان باشیم به باغ رضوان رفتیم...قیامت بود!!!
اینقدر انسان آدمی آمده بودند که بقول زندایی ام،قبرستانش بیشتر به پارکی میمانست که ملتش نذری هم میدهند...از عزیزانی که حلوا میپزند خواهش میکنم روغنش را بگیرند بعد بیاورند تعارف کنند،اندکی ما سبز شدیم!!!

امروز دوباره به محل تحریریه رفتم تا در انجام کارهای آخر سال کمک کنم،جدیدا دوست دارم صبح تا شبم را در مجله بگذرانم...شاید چون احساس میکنم روزی دیگر نخواهم توانست از اینکه در بین همکاران و دوستانم هستم لذت ببرم...شاید چون دارم میبینم چه به قصد و چه بی قصد،مجله ها و روزنامه ها در شرف تعطیلی هستند و شاید چون میبینم خیلی کارهای دیگر که بهایی ندارند در چنین جامعه مسخره ای بیشترین بها را یافته اند!!!
امروز افتخار داشتم در اتاق آقای صابری باشم...باورم نمیشد آن اتاق همانطور که اولین دفعه دیده بودم مانده باشد...همان صندلی بامزه،همان میز با همان وسایل و بالاخره عینک خود آقای صابری که روی آخرین نوشته اش مانده بود و قلمش...درست مثل اینکه همین چند لحظه پیش آن اتاق را ترک کرده...حس عجیبی بود!!!


امروز چهار ساعت در اتاق آقای صابری بودم...راستش در تمام این شش سالی که در مجله بودم سه بار در اتاق آقای صابری حاضر شدم...دفعه اول شکلات خریده بودم و برایشان بردم،انروز با آقای نبوی در حال مذاکره بودند...از بالای عینک نگاهم کردند و لبخند زدند...دفعه بعدی دیگر آقای صابری نبودند،رفته بودم تا در مورد مساله ای با خانم صابری-گلنسا-صحبت کنم...و این دفعه سوم من بود...خودم بودم،به تنهایی و احساس عجیبی که کسی منرا نگاه میکند،احساس عجیبی که من تنها نبودم...عجیب بود،من خیلی مواقع وقتی به بعضی مکانها میروم دچار چنین احساسی میشوم...احساسی مثل کسی که چند نفر او را نگاه میکنند!!!
فردا اول باید بروم بیمارستان آبان...باورم نمیشود،من در همان بیمارستان متولد شدم...درست عین شیوا و حالا باید دوباره بدانجا بروم...راستش خیلی هیجان زده هستم...فردا میخواهم بروم اولین جایی که در زندگی ام دیدم!!!

اینقدر این خبر بد است که هیچ عنوانی برایش پیدا نمیکنم...از وقتی فهمیده ام همانند برق گرفته ها دارم به مونیتور و صفحه ای که این خبر را نوشته نگاه میکنم،نمیدانم چطور میتوانم با چنین خبری کنار بیایم...بهترین سالهای زندگی من در گل آقا گذشت،افتخار گل آقایی بودن به تنهایی دلیلی بود برای اینکه بنویسم و تلاش کنم که بهتر و بهتر شوم،افتخار اینکه من در گل آقا کار میکردم برایم از مدال طلای المپیک هم بالاتر بود!!!
به سایت گل آقا مراجعه کنید و خبر را بصورت کامل مطالعه کنید...ولی برای عزیزانی که قلبشان عین من دارد تالاپ تالاپ میزند بطور خلاصه عرض میکنم:

*نشریه بچه ها گل آقا و ماهنامه گل آقا دیگر منتشر نخواهد شد*