رویاهای یک سیاهپوش

همینجوری که داشتیم میگشتیم در میان روزنامه ها یک برادری آمد گفت :"بچه ها گل آقا داری؟!" من میخواستم وی را بزنم که دیدم آقاهه گفت بله و یک نسخه به وی داد و من سکته قلبی مرا دست داد،وقتی وی را خریدیم با هیجانی غیرقابل وصف همانجا مشغول خواندن شدیم...حالا کارنداریم شرشر اشک میریختیم و ملت فکر میکردند ما دیوانه ایم ولی بهترین خبری بود که به عمرم شنیده بودم...وقتی خانه رسیدم و شیوا فهمید به طرز دهشتناکی بمن حمله کرد و مجله را ربود...امروز بهترین روز عمر من بود

نمیدانم امسال کسی تولدم را تبریک میگوید؟کسی بیاد من خواهد افتاد؟دوستان قدیمی بمن زنگ خواهند زد و یا اصلا یادشان خواهد افتاد که 11آبان چه روزی است؟نمیدانم...بهرحال من مانند کودکی بی صبرانه منتظر تولدم هستم...روزی که دوستش دارم و از طرفی غمگینم میکند...که ای کاش هرگز متولد نشده بودم

بدین سان ما به دنیای اینجور کارها وارد شدیم و چون پول نداریم مجبور شدیم،بدین سان از بازدید کنندگان عذرخواهی کرده تقاضا داریم رویش کلیک کنید،مرسی و خرده ای!!!

دیروز یکی از آن روزهای اهریمنی و تاریک و بد برای من بود،اتفاق خاصی رخ نداد،کسی چیزی نگفت منهم به کسی چیزی نگفتم فقط یکدفعه یاد خاطرات گذشته ام افتادم،دوستی ها و دشمنی ها،دوستانی که خاطراتی شیرین از آنها در ذهنم باقیمانده و دشمنانی که خاطرات تلخشان را نمیتوانم فراموش کنم،بیاد روابطی افتادم که داشتم،بین خودم،هانی،دیگران و اتفاقاتی که برایم افتاد،طی 4سالی که در چالوس بودم،بیاد اشتباهاتم افتادم و دلم سوخت برای اینکه اینقدر تنها بودم که کسی بمن نگفت باید چکار کنم و چکار نکنم،بیاد آوردم که خیلی از تصمیماتی که الان مهم و در گذشته برایم بی اهمیت بود را یک شبه گرفتم و بعدا هم کسی کارم را نکوهش نکرد،کسی اهمیتی نداد و باعث شد اشتباهات زیادی انجام بدهم که منجر شد الان اعصابم بواسطه برخی از آنها خرد باشد...

بیاد دوستان تازه ای افتادم که بنابر دلایلی به سمتم آمده بودند و وقتی کارشان تمام شد رفتند پی کار و زندگی خودشان...دلم شکست از حادثه ای که اخیرا برایم رخ داده و دوباره بیادش افتادم و گریه کردم،آنهم سر کار!!!

نتیجه اینکه رئیسم فکر کرد خل شدم و گفت بروم خانه استراحت کنم ولی من نرفتم چون آنوقت باید یک جلسه محاکمه بسیار شدید را به ریاست مادرم تحمل میکردم!!!
امروز بهترم...امیدوارم همینجوری بمانم!!!

امروز طی یک عمل خسته قالب وبلاگم را عوض کردم و همچنین نام وبلاگم را نیز به همین صورت!!!

دیگر از وبلاگ قبلی خسته شده بودم و فکر کردم اینطوری میتوانم موضوع وبلاگ را هم تغییر بدهم،البته میتوانستم وبلاگ جدیدی هم درست کنم ولی نه تنها وقت و نه حوصله انجام چنین کاری را نداشتم بعدهم اگر اینکار را میکردم خیلی از بازدیدکنندگانم را از دست میدادم چون کسی معمولا حوصله پیدا کردن وبلاگ جدید را ندارد!!!
خلاصه امیدوارم از این به بعد هم همراهم باشید!!!

ما روزها ساعت 9سرکار میرویم و ساعت6 بصورت افقی به خانه بازمیگردیم،اخر ماه مقداری حقوق که میگیریم بدست مادر گرامی میسپاریم که برایمان اندوخته سکه بخرد و اندکی که باقی می ماند در عرض جیک ثانیه نابود میشود و یا خورده میشود و یا یک بلایی به سرش میاید که خودمان هم نمیدانیم،کار خاصی نمیکنیم،مثلا میرویم بازار قدم میزنیم...خود بخود تمام میشود!!!
میزان کار ما اندکی رو به فراوانی است،ما را اینجا آچار فرانسه نامگذاری کرده اند،ما با یک دست تلفن جواب میدهیم،با دست دیگر امکان سنجی پر میکنیم و حواسمان به اکانتیگ و پوتی و هزار درد و مرض دیگر را کنترل میکنیم و همزمان مشترک هم که میاید باید به چرندیاتی که در مورد فیلتر بودن facebook میزند گوش بدهیم و لبخند بزنیم و حرفی نزنیم...خداوندا به تمام user های ما عقلی سالم عطا بفرما الهی آمین!!!